Nog 3 dagen en dan is het Amboseli feest voorbij. Het onderzoek is klaar en de back pack is voller dan ooit tevoren.
Ik ben de laatste interviews en surveys aan het afnemen en ben op het laatste moment nog mensen aan het bezoeken die ik dag wilde zeggen. Ook een zeer grote voorraad aan sieraden gekocht in de boma waar ik veel onderzoek heb gedaan. Viel toch flink wat duurder uit dan ik dacht maar ja, het is goed om te investeren in je informanten zeggen we dan maar. Keep the change.
Iedereen vraagt wanneer ik weer terug kom en ik kan er geen concreet antwoord op geven. Ik weet het niet. Misschien kom ik snel op vakantie en misschien kom ik terug voor meer onderzoek maar dat is alleen maar idealistisch dromen. Wat overigens mag natuurlijk.
Het is heel frustrerend om je te realiseren dat er jaarlijks veel onderzoekers hier komen en ieder jaar verdwijnen ze weer. En ik wil niet zo'n onderzoeker zijn. Ik wil ooit terug komen. Al is het maar om te kijken of ze nog bestaan.
Aanstaande donderdag komen Mama en Marit aan in Nairobi en dan vliegen we samen naar Ethiopie.
Nu nog tijd voor dag zeggen.
maandag 11 mei 2009
zondag 19 april 2009
Vliegende tijd
Tijd vliegt.
Dat kan soms heel prettig zijn maar soms haalt de tijd je in en dat kan wat minder prettig zijn.
In Kenia past men het begrip 'rubber time' vaak genoeg toe en ik ben er ook aan gewend dat als je een afspraak maakt, je niet altijd volgens de planning te werk gaat. Ik vind die rubberen tijd heel prettig eerlijk gezegd. De rubberen tijd maakt de dag langer maar op de lange termijn merk ik dat die rubberen tijd mij heeft ingehaald.
Ik heb nog maar een maand aan onderzoek te gaan en dan is het antropologische feest alweer voorbij. Daarna twee weken met Mam en Marit naar Ethiopie en dan op huis aan.
Het lijkt nu net alsof ik al bijna thuiskom dat is niet zo. Maar ik moet zeggen dat het beresnel is gegaan allemaal.
Genoeg over tijd.
Deze week zijn we naar Nairobi geweest voor een kleine break van het onderzoek en voor het verlengen van ons visum (ook niet onbelangrijk).
Nairobi is groot, riekend, levendig en Keniaans. De clubs zijn hip, upcoming en er wordt old school R&B gedraaid, billen keihard geschud en er loopt overal wel iemand rond die op een of andere rapper of zanger lijkt. Ik ben tot nu toe: Mario, Ne-Yo, Ja Rule en Usher tegen het lijf gelopen.
Niet dat ze op die artiesten willen lijken maar het is gewoon zo.
Verder zijn er erg veel prostituees, mensen in zakenkleding en fried chicken.
Nu zijn we weer terug naar Amboseli en dat betekent terug naar het onderzoek. Morgen begin ik weer aan de interviews en het bezoeken van de bomas. Ik wil in totaal nog een stuk of 20 mensen interviewen en een aantal surveys moeten nog worden gedaan, dus ik heb mijn handen vol aan Amboseli.
Ik ben er klaar voor om nog een maand hard te werken en langzaam afscheid te nemen van de mensen en het land dat ik hier heb ontmoet. Het wordt niet makkelijk. Willie heeft hier zeer goeie vrienden gemaakt.
Vorige week werd ik uitgenodigd om naar de besnijdenis ceremonie te gaan van twee jongens. De regio waar het plaatsvond heet Endonyo. Mijn vriend Daniel zei dat ik mee moest gaan dansen met de vrouwen die aan het zingen en dansen waren.
Ik dacht 'noooouuuu, ik wacht hier wel even'.
Ik nam een aantal foto's en leunde tegen een huis aan in de boma (huisjes gemaakt van cow dung, koeienstront klinkt vies, as en water). Terwijl ik foto's aan het maken was hoorde ik een stem:
'Madame!Madame!'
Het geluid kwam uit het huisje maar ik begreep eerst niet zo goed waar ik moest kijken totdat ik links van mijn hoofd een klein gat in de muur zag (raampje) met twee jongens erachter. Of het de twee besneden jongens waren weet ik niet maar ze waren in het huisje waar een besneden jongen in zou moeten zitten. Het huisje was namelijk gemarkeerd met een grote tak van een boom aan de voorkant.
'Let us see the pictures'
'Ajollo!'
Wat correct vertaalt betekent: 'I know this' of 'Ik weet' :)
Na de dans te hebben afgerond bij het eerste huisje gingen de vrouwen door naar het tweede huis waar de andere jongen zou moeten zijn. Ze dansten en zongen in een halve cirkel voor het huis. Waarna ze op een gegeven moment ophielden en er viel een stilte. Een aantal oudere vrouwe waren aan het praten en ik verstond alleen het woord 'mzungu'. Hetgeen blanke betekent. Dat moest ik zijn...volgens mij. Vervolgens waren er een tiental ogen die mij lachend aankeken.
OK.
Ze wilden klaarblijkelijk dat ik mee ging dansen. Kijk, en dan komt er een moment waarop je geen nee meer kan zeggen. IK MOEST DANSEN.
Dus Willemijn stiefelt naar de vrouw die haar hand uitstrekt en vervolgens gaan de vrouwen zingen. Heel hoog, schel en mooi. En ja...dan ga je hopsen. Want dat is het feitelijk. Hopsen en zingen. Nou dat laatste kan ik normaliter wel maar niet in Maasai. Helaas pindakaas. Ik kan nu een zin. Maar dat is achteraf gepraat.
Het was, ondanks het feit dat ik er niks van bakte, heel erg indrukwekkend en mooi. Mooi omdat het gewoon Willemijn en Maasai vrouwen waren. Er was niemand in die kring die engels kon praten. We communiceerden voor zover dat mogelijk was met glimlachen en swahili. Maar het was zo goed om gewoon samen te zijn zonder dat je iets hoeft te zeggen. We hebben keihard gelachen en ik heb echt geprobeerd mee te dansen en dat werd gewaardeerd. Waarschijnlijk hebben ze achteraf nog dagen gelachen om mijn dans maar dat mag.
Willie is nou eenmaal grappig, zij het in Wageningen, Amsterdam of Kenia.
Als ik nou heel hard werk en zorg dat ik een Master onderzoek hier kan doen dan kan ik terug naar die vrouwen en laten zien dat ik, mits onder begeleiding, wel degelijk kan dansen.
In Kenia past men het begrip 'rubber time' vaak genoeg toe en ik ben er ook aan gewend dat als je een afspraak maakt, je niet altijd volgens de planning te werk gaat. Ik vind die rubberen tijd heel prettig eerlijk gezegd. De rubberen tijd maakt de dag langer maar op de lange termijn merk ik dat die rubberen tijd mij heeft ingehaald.
Ik heb nog maar een maand aan onderzoek te gaan en dan is het antropologische feest alweer voorbij. Daarna twee weken met Mam en Marit naar Ethiopie en dan op huis aan.
Het lijkt nu net alsof ik al bijna thuiskom dat is niet zo. Maar ik moet zeggen dat het beresnel is gegaan allemaal.
Genoeg over tijd.
Deze week zijn we naar Nairobi geweest voor een kleine break van het onderzoek en voor het verlengen van ons visum (ook niet onbelangrijk).
Nairobi is groot, riekend, levendig en Keniaans. De clubs zijn hip, upcoming en er wordt old school R&B gedraaid, billen keihard geschud en er loopt overal wel iemand rond die op een of andere rapper of zanger lijkt. Ik ben tot nu toe: Mario, Ne-Yo, Ja Rule en Usher tegen het lijf gelopen.
Niet dat ze op die artiesten willen lijken maar het is gewoon zo.
Verder zijn er erg veel prostituees, mensen in zakenkleding en fried chicken.
Nu zijn we weer terug naar Amboseli en dat betekent terug naar het onderzoek. Morgen begin ik weer aan de interviews en het bezoeken van de bomas. Ik wil in totaal nog een stuk of 20 mensen interviewen en een aantal surveys moeten nog worden gedaan, dus ik heb mijn handen vol aan Amboseli.
Ik ben er klaar voor om nog een maand hard te werken en langzaam afscheid te nemen van de mensen en het land dat ik hier heb ontmoet. Het wordt niet makkelijk. Willie heeft hier zeer goeie vrienden gemaakt.
Vorige week werd ik uitgenodigd om naar de besnijdenis ceremonie te gaan van twee jongens. De regio waar het plaatsvond heet Endonyo. Mijn vriend Daniel zei dat ik mee moest gaan dansen met de vrouwen die aan het zingen en dansen waren.
Ik dacht 'noooouuuu, ik wacht hier wel even'.
Ik nam een aantal foto's en leunde tegen een huis aan in de boma (huisjes gemaakt van cow dung, koeienstront klinkt vies, as en water). Terwijl ik foto's aan het maken was hoorde ik een stem:
'Madame!Madame!'
Het geluid kwam uit het huisje maar ik begreep eerst niet zo goed waar ik moest kijken totdat ik links van mijn hoofd een klein gat in de muur zag (raampje) met twee jongens erachter. Of het de twee besneden jongens waren weet ik niet maar ze waren in het huisje waar een besneden jongen in zou moeten zitten. Het huisje was namelijk gemarkeerd met een grote tak van een boom aan de voorkant.
'Let us see the pictures'
'Ajollo!'
Wat correct vertaalt betekent: 'I know this' of 'Ik weet' :)
Na de dans te hebben afgerond bij het eerste huisje gingen de vrouwen door naar het tweede huis waar de andere jongen zou moeten zijn. Ze dansten en zongen in een halve cirkel voor het huis. Waarna ze op een gegeven moment ophielden en er viel een stilte. Een aantal oudere vrouwe waren aan het praten en ik verstond alleen het woord 'mzungu'. Hetgeen blanke betekent. Dat moest ik zijn...volgens mij. Vervolgens waren er een tiental ogen die mij lachend aankeken.
OK.
Ze wilden klaarblijkelijk dat ik mee ging dansen. Kijk, en dan komt er een moment waarop je geen nee meer kan zeggen. IK MOEST DANSEN.
Dus Willemijn stiefelt naar de vrouw die haar hand uitstrekt en vervolgens gaan de vrouwen zingen. Heel hoog, schel en mooi. En ja...dan ga je hopsen. Want dat is het feitelijk. Hopsen en zingen. Nou dat laatste kan ik normaliter wel maar niet in Maasai. Helaas pindakaas. Ik kan nu een zin. Maar dat is achteraf gepraat.
Het was, ondanks het feit dat ik er niks van bakte, heel erg indrukwekkend en mooi. Mooi omdat het gewoon Willemijn en Maasai vrouwen waren. Er was niemand in die kring die engels kon praten. We communiceerden voor zover dat mogelijk was met glimlachen en swahili. Maar het was zo goed om gewoon samen te zijn zonder dat je iets hoeft te zeggen. We hebben keihard gelachen en ik heb echt geprobeerd mee te dansen en dat werd gewaardeerd. Waarschijnlijk hebben ze achteraf nog dagen gelachen om mijn dans maar dat mag.
Willie is nou eenmaal grappig, zij het in Wageningen, Amsterdam of Kenia.
Als ik nou heel hard werk en zorg dat ik een Master onderzoek hier kan doen dan kan ik terug naar die vrouwen en laten zien dat ik, mits onder begeleiding, wel degelijk kan dansen.
zaterdag 4 april 2009
Feel at Kenya
Middenin het onderzoek zitten we. De hardcore interviews zijn echt begonnen en ik begin steeds meer de omvang van het probleem te zien.
Als ik in Nederland ben ga ik alles in kaart brengen. De boel analyseren.
De leeuwen zijn nog steeds in het park. Het aantal aanvallen van predators (dus ook hyenas, cheetah en jakhalzen) is heel erg toegenomen dus het is gezellig hier wat betreft aangevallen vee.
Ook de extreme droogte begint zijn tol te eisen. De dieren in het park beginnen er ook erg mager uit te zien. De regen moet snel komen.
Mijn telefoon begaf het eerder deze week en blijkbaar kon ik hem laten maken in een klein dorpje/shopping centre verderop. Ik ben met de motor (jawel), de Verification officer en mijn tolk daarheen gegaan om mijn telefoon af te leveren in een donker hok met luide muziek en eind van de middag was het gefixed!
Om de tijd te doden zijn we even wat gaan drinken in een klein barretje ernaast en daar kwamen we Lucy Wamboi tegen. Allereerst dacht ik dat het een heel gezellig en lekker ruikende dame was.
Totdat ze ietwat onhandig voor ons langsliep en luidkeels de volgende legendarische woorden zei:
'Feel at...Kenya!'
Waarop ik haar afwachtend aankeek en zei:
'Home'.
'Yes, I mean at home! Feel at home!'
5 minuten later liep ze weer langs en jawel:
'Feel at Kenya!'
Ze heeft dronken nummers met mij uitgewisseld. Waarom zal niemand ooit te weten komen denk ik. Misschien omdat we toen gewoon even vrienden waren.
De sterke parfum geur veranderde in een alcohollucht en het dronken kwartje viel...Lucy had een beetje teveel gedronken.
Willie was aan de Fanta dus ik wist heel goed dat 'feel at Kenya' hetzelfde betekende als 'feel at home'. En misschien is het nu ook wel een beetje zo...Kenia is nu even thuis.
Very cheesy maar wel waar.
Als ik in Nederland ben ga ik alles in kaart brengen. De boel analyseren.
De leeuwen zijn nog steeds in het park. Het aantal aanvallen van predators (dus ook hyenas, cheetah en jakhalzen) is heel erg toegenomen dus het is gezellig hier wat betreft aangevallen vee.
Ook de extreme droogte begint zijn tol te eisen. De dieren in het park beginnen er ook erg mager uit te zien. De regen moet snel komen.
Mijn telefoon begaf het eerder deze week en blijkbaar kon ik hem laten maken in een klein dorpje/shopping centre verderop. Ik ben met de motor (jawel), de Verification officer en mijn tolk daarheen gegaan om mijn telefoon af te leveren in een donker hok met luide muziek en eind van de middag was het gefixed!
Om de tijd te doden zijn we even wat gaan drinken in een klein barretje ernaast en daar kwamen we Lucy Wamboi tegen. Allereerst dacht ik dat het een heel gezellig en lekker ruikende dame was.
Totdat ze ietwat onhandig voor ons langsliep en luidkeels de volgende legendarische woorden zei:
'Feel at...Kenya!'
Waarop ik haar afwachtend aankeek en zei:
'Home'.
'Yes, I mean at home! Feel at home!'
5 minuten later liep ze weer langs en jawel:
'Feel at Kenya!'
Ze heeft dronken nummers met mij uitgewisseld. Waarom zal niemand ooit te weten komen denk ik. Misschien omdat we toen gewoon even vrienden waren.
De sterke parfum geur veranderde in een alcohollucht en het dronken kwartje viel...Lucy had een beetje teveel gedronken.
Willie was aan de Fanta dus ik wist heel goed dat 'feel at Kenya' hetzelfde betekende als 'feel at home'. En misschien is het nu ook wel een beetje zo...Kenia is nu even thuis.
Very cheesy maar wel waar.
zondag 8 maart 2009
We'll call, yes yes
Dat ze allemaal een mobieltje hebben wist ik. Maar dat ik mijn informanten op kan bellen en dagelijks weet waar ze zijn gaat mij de pet te boven!
Echt ideaal is het. Gewoon Joseph bellen om te vragen of het ok is als ik vandaag langskom voor wat vragen. Pas de probleme.
'What?'
'No, that's french for Hakuna Matata'
'Oh...pas de problem'
'Yes'
Het gaat goed hier. De dagen vliegen voorbij en ik vermaak me prima hier. Ik begin groot fan te worden van geitenvlees. Wie had dat ooit gedacht.
Ik niet.
Het blijft bizar maar iedere dag blijft echt en iedere morgen is weer een klein feestje.
Het vreemde is dat het allemaal doorgaat. Ik maak vrienden (Masaai vrienden wel te verstaan) en er is weer ontbijt en de zon gaat weer onder. Het is onwerkelijk en verschrikkelijk echt tegelijkertijd.
Ik weet niet of het kan maar zo voelt het ongeveer.
Wees gerust...volgende week komt er een uitgebreider verhaal over spannende leeuwen die ruzie maken en dronken Masaai die beweren je broer te zijn.
Kwa Heri!
Echt ideaal is het. Gewoon Joseph bellen om te vragen of het ok is als ik vandaag langskom voor wat vragen. Pas de probleme.
'What?'
'No, that's french for Hakuna Matata'
'Oh...pas de problem'
'Yes'
Het gaat goed hier. De dagen vliegen voorbij en ik vermaak me prima hier. Ik begin groot fan te worden van geitenvlees. Wie had dat ooit gedacht.
Ik niet.
Het blijft bizar maar iedere dag blijft echt en iedere morgen is weer een klein feestje.
Het vreemde is dat het allemaal doorgaat. Ik maak vrienden (Masaai vrienden wel te verstaan) en er is weer ontbijt en de zon gaat weer onder. Het is onwerkelijk en verschrikkelijk echt tegelijkertijd.
Ik weet niet of het kan maar zo voelt het ongeveer.
Wees gerust...volgende week komt er een uitgebreider verhaal over spannende leeuwen die ruzie maken en dronken Masaai die beweren je broer te zijn.
Kwa Heri!
zondag 8 februari 2009
Yes
Kenianen zijn in alledaagse gesprekken welwillend. Als ik tegen een groepje schoolkinderen zeg: 'Can you sing a song?'
zeggen zij: 'Yes'
zeg ik: 'Can you sing it now?'
zeggen zij: 'Yes'
zeg ik: 'Ok go!'
zeggen zij: 'Yes'
Ik vind dat je leukste gesprekken. Vooral omdat je allebei weet dat er iets misgaat in de communicatie maar toch maar doorgaat met het gesprek.
Zo doen we dat in Afrika. Gewoon ontspannen doorpraten. We hebben immers alle tijd.
Humor hebben ze, behoorlijk veel kan ik je vertellen.
Er was zelfs een moment waarop wij een lokale Masaai een kleine lift gaven naar het park. Hij zat achterin. Voor ik het wist had hij een liedje op mijn telefoon aangezet en zat te dansen in de achterbak. DAT, dames en heren is pas interessante en zeer humoristische antropologie. Ik stikte bijna van het lachen en hij gelukkig ook. We stikten samen.
Verder gaat alles zijn gangetje hier. Adriana en ik voeren het onderzoek uit voorzover wij denken dat het moet. Onze supervisors hebben ons een zet in goede richting gegeven en nu moeten we het zelf doen. Zonder iemand die ons handje vasthoudt.
Tot nu toe gaat alles ok. Geen aanvallende olifanten of leeuwen in de achterbak.
Wel een verdomd brutale Baboon die ons fruit heeft gejat. Bastard.
zeggen zij: 'Yes'
zeg ik: 'Can you sing it now?'
zeggen zij: 'Yes'
zeg ik: 'Ok go!'
zeggen zij: 'Yes'
Ik vind dat je leukste gesprekken. Vooral omdat je allebei weet dat er iets misgaat in de communicatie maar toch maar doorgaat met het gesprek.
Zo doen we dat in Afrika. Gewoon ontspannen doorpraten. We hebben immers alle tijd.
Humor hebben ze, behoorlijk veel kan ik je vertellen.
Er was zelfs een moment waarop wij een lokale Masaai een kleine lift gaven naar het park. Hij zat achterin. Voor ik het wist had hij een liedje op mijn telefoon aangezet en zat te dansen in de achterbak. DAT, dames en heren is pas interessante en zeer humoristische antropologie. Ik stikte bijna van het lachen en hij gelukkig ook. We stikten samen.
Verder gaat alles zijn gangetje hier. Adriana en ik voeren het onderzoek uit voorzover wij denken dat het moet. Onze supervisors hebben ons een zet in goede richting gegeven en nu moeten we het zelf doen. Zonder iemand die ons handje vasthoudt.
Tot nu toe gaat alles ok. Geen aanvallende olifanten of leeuwen in de achterbak.
Wel een verdomd brutale Baboon die ons fruit heeft gejat. Bastard.
maandag 26 januari 2009
Abonneren op:
Berichten (Atom)
